Long overdue!(sorry!)

Kyrrahafid er snilld. Engin spurning. Eftir heillar viku tjill í Iquique erum vid ordnir endurnaerdir og tilbúnir í átokin sem eftir eru í Perú. Thar sem um borgartjill var ad raeda gerdum vid ekki sérlega margt merkilegt í Iquique. Á odrum degi duttum vid á spjall vid Austurríkismennina Daniel og Christian(the performance artist formerly known as Skíturinn, sjá mynd) og eignudumst thar góda félaga. Um kvoldid duttum vid á djammid med theim og daginn eftir skelltum vid Arnór okkur a brimbretti med Christian og komumst ad thví ad hann er mikill meistari. Í framhjáhlaupi thá er brimbrettun algjor snilld thótt vid hofum bara sorfad í brimrótinu. Klárlega thad skemmtilegasta sem gert var á thessum stad. Tókum sídan netta hommun og eldudum mat um kvoldid allir fimm(Ari G tók til leirtauid). Sú mikla meistaramáltíd reyndist vera gamla góda pastagrínid nema med ógedslega miklu graenmetisjukki, tasty og simpilt.

Kvoldinu eftir eyddum vid svo í spjall vid ástrolsku stelpurnar Rochelle og Rebecca. Ég og Rochelle reyndumst ekki eiga nokkurn skapadan hlut sameiginlegan og eyddum tveimur tímum í ad drulla hvert yfir annad. Kvoldid endadi á ad hún kalladi mig homma og ég hana lessu and balance was restored. Strídsoxin var reyndar grafin daginn eftir thannig ad núna eru allir Facebook vinir. Thessi taekni.

Dagarnir eftir fóru í strandartjill og sólbokun. Vid bókudum okkur svo rútuferd fyrir laugardaginn 28. feb yfir landamaerin til Perú. AEtli madurinn sem seldi okkur thá ferd hafi ekki verid throskaheftasti madur í heimi sem enn getur talad. Thegar vid maettum til hans á laugardagsmorgni sagdi hann okkur ad rútan sem vid áddum mida á myndi ekki fara thann morguninn heldur daginn eftir en hann gaeti keypt handa okkur mida hjá odru fyrirtaeki. Vid skelltum á thad DMS enda thurftum vid desperately ad komast á áfangastad á réttum tíma vegna hostelbókana. Vid tókum sumsé thessa fyrstu glotudu rútu til Arica, vid landamaeri Chile og Perú og thurftum thar ad taka leigubíl med einhverri gellu og gomlu hrukkudýri yfir landamaerin. Thegar komid var til Tacna(landamaerabaerinn Perú megin) fórum vid beint á skrifstofuna hjá Ormeñor(fokking drasl fyrirtaeki) en thar var okkur tjád(surprise, surprise!) ad rútan sem vid áttum mida med thadan til Arequipa faeri í raun ekki fyrr en daginn eftir. Ad sjálfsogdu var honum ekki ofvaxid ad ganga yfir á naesta bás og kaupa mida handa okkur med odru fyrirtaeki(ábyggilega miklu ódýrara og mannandskotinn hefur stungid restinni í vasann). Vid fengum ágaetis stopp tharna og fórum thví inn í midbaeimm og tjilludum á hinu klassíska Plaza de Armas(allar borgir hafa torg sem heita plaza de armas). Thar fór einvher sextán ára gella ad reyna vid Arnór og medfylgjandi mynd sýnir hid huggulega par. Hún laug thví reyndar ad hún vaeri 18 ára en e-mail addressan hennar endadi á 92. Feil.

Rútan reyndist vera aetlud sótsvortum almúganum einvordungu. Á leidinni(7 tímar yfir nótt) var rútan stodvud thrisvar sinnum af loggunni. Í fyrsta skiptid maettu fimm loggur upp í bíl og lýstu út um allt, tóku toskur og fot af fátaeklingunum og grýttu thví út um gluggan, rótudu í draslinu og margt af thví var á endanum skilid eftir. Thegar lýst var í augun á okkur virtist thad vera sjálfgefid ad okkur hvítu monnunum yrdi gefid free pass og ollum var drullusama um okkur. Mér finnst í raun ótrúlegt ad fólkid í rútunni hafi ekki lamid okkur fyrir ad sleppa svona vel. Aetli thad séu ekki bara skipanir ad ofan ad fokka ekki í ferdamannastraumnum. Seinni tvo stoppin voru sídan endurtekningar á thví sama.

Ad lokum komumst vid thó á áfangastad og drulludumst út úr illa lyktandi rútunni. Thar sem allt lyktar reyndar frekar asnalega í stórborgum Perú verdur ekki framar minnst á lyktir. Í Arequipa bidum vid bara á rútustodinni og fengum meira ad segja ad tjilla í VIP lounginu(júhú!). Hér var aftur á móti retördun mannsins sem seldi okkur midana fullkomnud thví vid vorum ekki bara óskrádir í rútuferdina heldur var dagsetningin á midunum okkar 29. febrúar. Vid útskýrdum hins vegar fyrir starfsfólki skrifstofunnar ad madurinn vaeri augljóslega vangefinn og thau hlógu bara ad honum og sem betur fer voru thrjú laus saeti aftast thannig ad allt endadi vel. Their sýndu meira ad segja School of Rock med ensku tali eftir ad vid heimtudum thad. Snilld!

Klukkan 17 síddegis komum vid sídan á lokaáfangastad okkar, Puno. Thessi stadur er merkilegur fyrir thad eitt ad vera besti stadurinn til ad leggja í ferd á Titicaca vatnid, staersta stoduvatn í sudur ameríku og eitt haest stadsetta stoduvatn í heiminum(3812m yfir sjó, f*kk!). Í kvold skelltum vid okkur á flottan veitingastad til ad gera vel vid okkur í semi-haedarveikinni. Svo skemmtilega vill til ad í dag, 1. mars, er mikil hátíd hér í baenum thar sem lid dansadi og tralladi í flottum búningum. Myndirnar okkar eru frekar slakar útaf myrkri en vid tókum vídjó sem verdur bombad inn thegar vid komum heim(nennum thví ekki hér).

Allavega, fokk long faersla madur, vid forum í tveggja daga rúnt um vatnid á morgun thar sem gist verdur hjá einhverri fjolskyldu útí einni eynni og á thridjudaginn erum vid med rútumida til Nazca. Planid er thví ad skoda vatnid, skoda Nazca-línurnar og fara svo til Cuzco og tjilla fyrir Machu Picchu trekkid.

Vid reynum ad láta ekki lída jafna langt milli faerslna naest :).

Baeó í bili!